Θα είμαστε παρόντες στις μάχες που έρχονται

25 09 2010

Δέλτα, Δίας, νέα σώματα, Τρομονόμοι, νέες προσλήψεις στην ΕΛΑΣ- κι άλλες τροπολογίες στον τρομονόμο και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Το κράτος οχυρώνεται και περιμένει. Περιμένει και φοβάται τις κοινωνικές εκρήξεις που έρχονται απόρροια της άγριας εκμετάλλευσης που διατάζει το ΔΝΤ και εκτελεί η κυβέρνηση. Το κράτος οχυρώνεται και οι καταπιεσμένοι οργίζονται ακόμα περισσότερο. Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό κλίμα η εξουσία κάνει επίδειξη δύναμης ακόμα και μέσα στις φυλακές –πειθαρχικές διώξεις, βάρβαρες συνθήκες κράτησης, προφυλακίσεις για ψύλλου πήδημα, υπερπληθυσμός στις φυλακές, κόψιμο αδειών. Αυτές τις συνθήκες βιώνουν και μάλιστα με ειδικό καθεστώς κράτησης, ειδικά δικαστήρια, ειδικούς νόμους οι σύντροφοί μας που είναι κρατούμενοι ή προφυλακισμένοι στα κελιά της δημοκρατίας και δίνουν τον δικό τους αγώνα.

Οι σύντροφοι της 17Ν κλείνουν ήδη 8 χρόνια σε συνθήκες απομόνωσης και διεκδικούν το αυτονόητο δικαίωμα στη λήψη αδειών που δικαιούνται όπως όλοι οι κρατούμενοι. Η μεταχείριση του Σάββα Ξηρού είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της εκδικητικότητας του ελληνικού κράτους έναντι των πολιτικών κρατούμενων. Κάτι που αποδεικνύεται ακόμα και από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που καταδίκασε το ελληνικό κράτος για εξευτελιστική και απάνθρωπη συμπεριφορά σε βάρος του Σάββα Ξηρού, διότι δεν παρέσχε καμιά φροντίδα στην βαριά κλονισμένη υγεία του.

Για τους συντρόφους που προφυλακίστηκαν για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα η προσπάθεια του κράτους να στήσει ένα χολιγουντιανό υπερθέαμα που είδαμε live από την τηλεόραση με βαρύγδουπα σενάρια και απόπειρες προσωπικής απαξίωσης τους, έπεσε στο κενό. Εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στους συντρόφους Νίκο Μαζιώτη, Πόλα Ρούπα και Κώστα Γουρνά που ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη για τον Επαναστατικό Αγώνα. Η τρομοϋστερία δεν πέρασε. Η τακτική, όμως, που συχνά ακολουθείται και περιλαμβάνει την ποινικοποίηση φιλικών σχέσεων και πολιτικών χώρων στη συγκεκριμένη περίπτωση οδήγησε τους Χριστόφορο Κορτέση, Σαράντο Νικητόπουλο και Βαγγέλη Σταθόπουλο στην προφυλάκιση, ενώ οι ίδιοι αρνούνται την οποιαδήποτε σχέση με τον ΕΑ. Αυτή η τακτική σε συνδυασμό με την έλλειψη στοιχειών συχνά γελοιοποίει τους διωκτικούς μηχανισμούς, πχ, η αίτηση αποφυλάκισης του Νικητόπουλο απορρίφθηκε εξαιτίας μίας αντιασφυξιογόνου μάσκας και μίας εφημερίδας που δημοσίευε μία προκήρυξη του ΕΑ που βρέθηκαν στο σπίτι του.

Οι προφυλακισμένοι και διωκόμενοι για συμμετοχή στη ΣΠΦ περιμένουν να δικαστούν μέσα στον χρόνο με κατηγορητήρια, που στηρίζονται στην ποινικοποίηση φιλικών σχέσεων και σε γελοία στοιχεία όπως αποτυπώματα που βρέθηκαν είτε σε ένα κηροπήγιο είτε σε ένα βιβλίο και μάλιστα σε χώρο που αποδεδειγμένα ήταν κατοικία ενός από τους κατηγορούμενους. Μια κατοικία που για λόγους σκοπιμότητας βαφτίστηκε γιάφκα.

Υπόδειγμα ποινικοποίησης της κινηματικής δράσης, αστυνομικής και δικαστικής αυθαιρεσίας καθώς και κατασκευασμένου κατηγορητηρίου αποτελεί η προφυλάκιση και δίωξη του αναρχικού αγωνιστή Άρη Σειρηνίδη, που κατηγορείται για ρίψη πυροβολισμών κατά αστυνομικής κλούβας πριν από δύο χρόνια στη Χαρ. Τρικούπη. Ο Άρης προφυλακίστηκε παρά τις καταθέσεις των ίδιων των αστυνομικών που περιγράφουν διαφορετικό πρόσωπο. Κατηγορήθηκε επειδή βρέθηκε μία μάσκα μακριά από τον τόπο της επίθεσης και ταυτοποιήθηκε το DNA του, παρόλο που στην ίδια μάσκα βρέθηκε και δεύτερο διαφορετικό DNA.

Τέλος, φυσικά θέλουμε να αναφερθούμε στην υπόθεση του Σίμου Σεϊσίδη. Ο Σίμος καταδικάστηκε χωρίς δίκη δύο φορές. Την πρώτη με την επικήρυξη ως «ο ληστής με τα μαύρα» και τη δεύτερη με τον πισώπλατο πυροβολισμό του από αστυνομικό που αποτέλεσμα είχε τον ακρωτηριασμό του ποδιού του. Ο Σίμος ακόμα και τραυματίας όσην ώρα περίμενε το ασθενοφόρο βασανίστηκε από τους ίδιους αστυνομικούς που τον πυροβόλησαν. Τα όσα ακολούθησαν τόσο στο νοσοκομείο όσο και στη συνέχεια στη φυλακή ξεπερνάνε σε αγριότητα κάθε οργουλιανό σενάριο.

Η αλληλεγγύη σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους είναι αδιαπραγμάτευτη, χωρίς όρια και προϋποθέσεις. Γιατί κανένα κίνημα δεν μπορεί να νικήσει αν δεν μπορεί να υπερασπιστεί αποτελεσματικά τους ανθρώπους του.

Δεν απαιτούμε τίποτα λιγότερο από την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατούμενων.

ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Advertisements




Συναυλία Οικονομικής Ενίσχυσης και Αλληλεγγύης για το Σίμο Σεϊσίδη

22 09 2010





Οχτω χρόνια στα υπόγεια του Κορυδαλλού ΑΔΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ, ΤΩΡΑ

17 09 2010

Πριν μερικές μέρες, το ελληνικό κράτος καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για εξευτελιστική και απάνθρωπη συμπεριφορά σε βάρος του Σάββα Ξηρού, διότι δεν παρέσχε καμιά φροντίδα στην βαριά κλονισμένη υγεία του.

Η μεταχείριση του Σάββα Ξηρού είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της εκδικητικότητας του ελληνικού κράτους έναντι των πολιτικών κρατούμενων για την υπόθεση 17Ν. Είναι η κορυφή του παγόβουνου.

Οι συγκεκριμένοι πολιτικοί κρατούμενοι συμπλήρωσαν ήδη 8 χρόνια φυλακής.

Είναι ο μισός χρόνος απ’ αυτόν που ορίζει ο ισχύων νόμος (16 χρόνια) ότι πρέπει να εκτίσει ένας ισοβίτης για να έχει δικαίωμα να ζητήσει την αποφυλάκισή του («υφ’ όρων απόλυση»).

Είναι ολόκληρος ο χρόνος που ορίζει ο νόμος για να πάρει ένας ισοβίτης άδεια.

Ηδη, οι πολιτικοί κρατούμενοι έχουν υποβάλει τις προβλεπόμενες αιτήσεις για χορήγηση άδειας και περιμένουν τις απαντήσεις. Πολύ φοβούμαστε –για να μην πούμε ότι είμαστε σίγουροι– ότι αυτές οι αιτήσεις θα πεταχτούν στον κάλαθο των αχρήστων. Οχι μόνο γιατί η πλειοψηφία των αδειών όλων των κρατούμενων πετιέται στον κάλαθο των αχρήστων, μετά την αντιδραστική τροποποίηση του ισχύοντος νομικού πλαισίου («κουκουλονόμος» Δένδια), που δίνει στους εισαγγελείς το δικαίωμα να θέτουν βέτο στις αποφάσεις των αρμόδιων οργάνων της φυλακής, αλλά και γιατί οι πολιτικοί κρατούμενοι δεν αντιμετωπίζονται ως κοινοί κρατούμενοι.

Αν και το κράτος διακήρυξε ότι τους αντιμετωπίζει ως ποινικούς κρατούμενους, αρνούμενο τον πολιτικό χαρακτήρα της δράσης τους, από την πρώτη στιγμή τους αντιμετώπισε με «ειδικό τρόπο». Συνελήφθησαν, ανακρίθηκαν, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν, κρατήθηκαν και εξακολουθούν να κρατούνται με «ειδικό τρόπο», δηλαδή με καταπάτηση Συντάγματος, νόμων, δικονομικών δικαιωμάτων κ.λπ.

Η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές είναι γνωστή. Η λέξη βαρβαρότητα είναι λίγη για να χαρακτηρίσει αυτές τις αποθήκες ψυχών. Οι συγκεκριμένοι πολιτικοί κρατούμενοι, όμως, αντιμετωπίζουν διπλό εγκλεισμό. Οχτώ χρόνια μετά τη σύλληψή τους, εξακολουθούν να κρατούνται σε μια ειδική υπόγεια πτέρυγα στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού. Χωρίς καμιά επαφή με τους υπόλοιπους κρατούμενους, χωρίς τη δυνατότητα να έχουν οποιαδήποτε συμμετοχή στις όποιες δραστηριότητες της φυλακής (εργαστήρια, βιβλιοθήκη, αθλοπαιδιές κ.λπ.).

Αν για τον όποιο κρατούμενο η άδεια είναι απαραίτητη για να διατηρήσει την επαφή του με την κοινωνία, για τους συγκεκριμένους πολιτικούς κρατούμενους αυτό ισχύει δυο φορές, εξαιτίας της απομόνωσής τους και από αυτή ακόμη την κλειστή κοινωνία της φυλακής. Η στέρηση αυτού του δικαιώματος θα ισοδυναμεί με καταδίκη τους σε ηθική και φυσική εξόντωση.

Πληροφορίες φέρουν το υπουργείο Δικαιοσύνης να ετοιμάζει τροποποίηση του Σωφρονιστικού Κώδικα, με την οποία θα καταργείται το δικαίωμα της άδειας για τους πολιτικούς κρατούμενους και τους καταδικασθέντες για ορισμένες ακόμη κατηγορίες αδικημάτων. Η απόρριψη των αιτημάτων για χορήγηση άδειας, που έχουν υποβληθεί, θα ισοδυναμεί με επιβεβαίωση αυτών των πληροφοριών.

Διακηρυγμένος στόχος της «Δράσης για την Ελευθερία» είναι η απελευθέρωση των πολιτικών κρατούμενων, επειδή θεωρούμε ότι η θέση τους είναι μέσα στην κοινωνία και όχι στη φυλακή. Ανεξάρτητα, όμως, από το δικό μας στόχο, η παραβίαση των στοιχειωδέστερων ανθρώπινων δικαιωμάτων των πολιτικών κρατούμενων δεν πρέπει ν’ αφήσει ασυγκίνητο κανένα ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο.

– Υποστηρίζουμε το δικαίωμα όλων των κρατούμενων στην άδεια που προβλέπει ο νόμος.

– Απαιτούμε την κατάργηση της διάταξης του νόμου Δένδια.

– Θα σταθούμε αλληλέγγυοι σε κάθε αγώνα των κρατούμενων για τα δικαιώματά τους.

– Δεν θα ανεχτούμε καμιά διάκριση σε βάρος των πολιτικών κρατούμενων.

– Απαιτούμε να τους δοθούν άμεσα οι άδειες που έχουν ζητήσει, όπως είχαν δικαίωμα.

Καλούμε κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο, καλούμε ιδιαίτερα τον πνευματικό και το νομικό κόσμο, να πάρει ενεργό μέρος σ’ αυτόν τον αγώνα.

Στους ζοφερούς καιρούς που ζούμε, στους καιρούς της οικονομικής τρομοκρατίας και της πιο σκληρής εκμετάλλευσης του ελληνικού λαού, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η σκλήρυνση όλων των εκφάνσεων της κρατικής καταστολής δεν αφορά μόνο εκείνους που αμφισβήτησαν το μονοπώλιο του κράτους στη βία, αλλά κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι της κοινωνίας.

15 Σεπτέμβρη 2010

ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ