Εκδήλωση της «Δράσης για την Ελευθερία»

31 05 2010

Την Παρασκευή 23 Απρίλη, οργανώθηκε από τη Δράση για την Ελευθερία εκδήλωση –παρουσίαση του βιβλίου   «Τουπαμάρος – Ημερολόγιο φυλακής» των Μαουρίσιο Ροσενκόφ και Νιάτο Φερνάντες Ουιδόμπρο, σε μετάφραση του Δημήτρη Κουφοντίνα.

Στην εκδήλωση μίλησαν:

Ο δημοσιογράφος Γιώργος Σταματόπουλος που παρουσίασε το βιβλίο, τον αγώνα των πολιτικών κρατουμένων για αξιοπρέπεια, άλλοτε και σήμερα, εδώ και αλλού.

Ο δικηγόρος-συγγραφέας Δημήτρης Μπελαντής που αναφέρθηκε στη δαιμονοποίηση των ελλήνων πολιτικών κρατουμένων από τον Εμφύλιο μέχρι σήμερα.

Η πρώην πολιτική κρατούμενη Αγγελική Σωτηροπούλου που μετέφερε την εμπειρία της απομόνωσης και διάβασε κείμενο του Δημήτρη Κουφοντίνα.

Εκπρόσωπος της «Δράσης για την Ελευθερία» εξέθεσε τις απόψεις μας για τους παλιούς και νέους πολιτικούς κρατούμενους και τη σημασία του αγώνα για την απελευθέρωσή τους.

Παραθέτουμε την τοποθέτηση του εκπροσώπου της Δράσης για την Ελευθερία καθώς και την παρέμβαση του Δημήτρη Κουφοντίνα


Τοποθέτηση εκπροσώπου της Δράσης για την Ελευθερία

Η αφετηρία για τη συγκρότηση της “Δράσης για την Ελευθερία” ήταν η διαπίστωση της ανάγκης για την επανατοποθέτηση του ζητήματος των πολιτικών κρατούμενων, οκτώ χρόνια μετά τις συλλήψεις των μελών και των φερόμενων ως μελών των ένοπλων οργανώσεων.

Σ’ αυτήν την λογική και ανάμεσα σ’ ένα προγραμματισμό δράσεων γι’ αυτό το θέμα οργανώθηκε η σημερινή εκδήλωση.

Δυστυχώς η συγκυρία μεταβάλλει τον χαρακτήρα της και τον μετατρέπει σε μια πρώτη εκδήλωση αλληλεγγύης στους καινούργιους πολιτικούς κρατούμενους για την υπόθεση του Ε.Α.

Καταρχήν εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους έξι προφυλακισμένους συντρόφους και θα τοποθετηθούμε εκτενέστερα στην πορεία της εκδήλωσης κάνοντας έναν κύκλο με τις προγραμματισμένες εισηγήσεις με τους:

Σταματόπουλο Γιώργο δημοσιογράφο: παρουσίαση του βιβλίου “Ημερολόγιο Φυλακής”

Μπελαντή Δημήτρη δικηγόρο-συγγραφέα: η δαιμονοποίηση των πολιτικών κρατούμενων από τον εμφύλιο ως σήμερα.

Αγγελική Σωτηροπούλου πρώην πολιτική κρατούμενο και σύντροφο του Δημήτρη Κουφοντίνα: Ειδικές συνθήκες κράτησης και κείμενο του Δημήτρη Κουφοντίνα

Θα προσπαθήσω μια σύντομη τοποθέτηση για τους στόχους της Δράσης και φυσικά για την υπόθεση των έξι αγωνιστών που κατηγορούνται για την υπόθεση του Ε.Α.

Στην πρώτη ανακοίνωση που εκδώσαμε για την υπόθεση αυτή ξεκινούσαμε με την φράση “βάζουμε σε τάξη την χώρα”, φράση του πρωθυπουργού που συνέχαιρε τον υπουργό του.

Φυσικά και δεν εννοούσε ότι η τάξη αυτή εμπεδώνεται με την επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, η νεολαία, η κοινωνία συνολικά, από την τρομοκρατία της φτώχειας. Την τρομοκρατία του ΔΝΤ, την τρομοκρατία της επιτήρησης, την τρομοκρατία των ένστολων συμμοριών που περιπολούν εξευτελίζοντας, προπηλακίζοντας και καμιά φορά τυχαία δολοφονούν κάποιον περαστικό.

Αναφερόταν στην πολιτική επιλογή της κυβέρνησης και επιλογή των ντόπιων και διεθνών αντιτρομοκρατικών επιτελείων στην για πολλοστή φορά προσπάθεια να ποινικοποιηθεί-δαιμονοποιηθεί ο αναρχικός-αντιεξουσιαστικός χώρος.

Αναφέρονταν στην σύλληψη των έξι αναρχικών αγωνιστών, αγωνιστών του πιο προωθημένου και μαχητικού κομματιού του κινήματος ανατροπής.

Αφετηρία έχουμε δύο παραδοχές:

  1. Η αλληλεγγύη και ο αγώνας για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατούμενων είναι χωρίς όρους και όρια.
  2. Οι ένοπλες οργανώσεις είναι κομμάτι του κινήματος και ως τέτοιες όταν βρίσκονται αντιμέτωπες με την καταστολή έχουν την αλληλεγγύη μας αδιαπραγμάτευτη. Και την έχουν γιατί οι όποιες του κινήματος δεν κρίνονται με βάση τον ποινικό κώδικα αλλά κρίνονται από το αξιακό τους περιεχόμενο και το απελευθερωτικό τους πρόταγμα.

Οι έξι αναρχικοί αγωνιστές που έχουν συλληφθεί τις τελευταίες μέρες είναι σύντροφοί μας.

Είναι σύντροφοί μας που τους γνωρίζουμε χρόνια στους αγώνες και στις διαδικασίες του κινήματος. Είναι τιμή μας που βρεθήκαμε δίπλα τους στον δρόμο. Όπως είναι τιμή μας που ο Λάμπρος Φούντας ήταν μέρος του κινήματος. Ήταν ένας από μας όπως εύστοχα λέει η αφίσα. Οι έξι σύντροφοι από την πρώτη στιγμή της σύλληψής τους με την υποδειγματική και αξιοπρεπή παρουσία τους υπερασπίστηκαν τους εαυτούς και τις αξίες τους και κυρίως άμεσα να κρατήσουν ψηλά το φρόνημα του κινήματος στην ολομέτωπη και λυσσαλέα επίθεση που δέχεται.

Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες της υπόθεσης.

Στην παρούσα φάση δεν μας αφορά η εμπλοκή τους στην υπόθεση ή όχι.

Όπως και να ‘χει είμαστε δίπλα τους.

Οι δύο υποθέσεις οργανώσεων ένοπλης πάλης, της 17Ν και του Ε.Α. Τέμνονται αλλά δεν ταυτίζονται. Όπως σε όλες τις υποθέσεις κρατικής καταστολής έχουν κοινά χαρακτηρίστηκα.

Το 2002 η ασφάλεια του εθνικού ιδεώδους της ολυμπιάδας και η απαίτηση των αμερικάνων για την συντριβή των αντιστάσεων. Το 2010 η τάξη και η σιωπή για την εθνική ανάγκη της σωτηρίας από την χρεοκοπία και η απαίτηση των αμερικάνων για την συντριβή των αντιστάσεων.

Το τρομοθέαμα που οργανώνεται από τα ΜΜΕ ενορχηστρώνει την καταστολή, ελέγχει την αργοπορία των αρχών, δικάζει δίκαια, διαβάλλει και σπιλώνει τους αγωνιστές και δημιουργεί μια αόρατη απειλή για τον μέσο πολίτη που τον καλεί να συνεισφέρει ρουφιανεύοντας.

Σ’ αυτήν την προσπάθεια δεν διστάζουν να κατασκευάσουν και συνομιλίες μεταξύ αδίστακτων τρομοκρατών που γελούν παρακολουθώντας το θάνατο του νεαρού μετανάστη.

Η καταστολή προσαρμόζεται στις συνθήκες της κάθε εποχής.

Η αλληλεγγύη οφείλει να αναπροσαρμόζεται και να επανατοποθετείται.

Η κάθε εποχή έχει τις ένοπλες οργανώσεις που της αντιστοιχούν.

Το 2002 τα μέλη ή τα φερόμενα ως μέλη της 17Ν παρουσιάζονταν σαν αιμοσταγή εγκληματικά στοιχεία χωρίς κανένα πολιτικό προσανατολισμό, χωρίς καμία αξιακή βάση.

Τα τελευταία χρόνια οι κρατούμενοι της 17Ν χρησιμοποιούνται ως πολιτικά υποκείμενα και με σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό, εν αντιθέσει με τα μέλη των νέων οργανώσεων ένοπλης βίας τα οποία παρουσιάζονται ως εγκληματικά – στοιχεία, ως χούλιγκανς.

Πρέπει να προετοιμάσουμε μια ιδεολογική αντεπίθεση. Για το θέμα των αγώνων, για το θέμα των αγωνιστών.

Η σημερινή εκδήλωση με τον συμβολισμό της παρουσίασης του βιβλίου “Ημερολόγιο Φυλακής” σε μετάφραση του Δημήτρη Κουφοντίνα επιδιώκει να ανοίξει την συζήτηση όπου ο πολιτικός κρατούμενος θα αναδεικνύεται ως αυτός που πράγματι είναι.

Ως ο αγωνιστής που δεν παραιτήθηκε ηττημένος αλλά εξακολουθεί να οραματίζεται, να αγωνίζεται και να δημιουργεί από τις ιδιαίτερες συνθήκες που βρίσκεται.

Επιδιώκουμε να ανοίξουμε μια δημόσια συζήτηση για τη φυσιογνωμία, τις ανάγκες και τα αιτήματα των πολιτικών κρατούμενων και να δημιουργούμε ένα κίνημα αλληλεγγύης που διαμορφώνοντας τους απαραίτητους συσχετισμούς θα απαιτεί και εν τέλει θα επιβάλλει την αποφυλάκιση όλων των πολιτικών κρατούμενων.

Σ’ αυτήν την διαδρομή και μέχρι την επίτευξη του τελικού στόχου έχουμε αρκετές επί μέρους μάχες. Από την άρση της απομόνωσης στην χορήγηση αδειών, στην άμεση αποφυλάκιση του Σάββα Ξηρού.

Εδώ να κάνουμε μια ιδιαίτερη μνεία στα πολλά και σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει πολυτραυματίας όντας. Πάσχει από τύφλωση-κώφωση καθώς και καρδιοαγγειακά προβλήματα τα οποία σαφώς επιβαρύνονται από τον εγκλεισμό και τις ιδιαίτερες συνθήκες κράτησης.

Η επιμονή και η επικέντρωση στην φύση της πολιτικής ιδιότητας στους συγκεκριμένους κρατούμενους σε καμία περίπτωση δεν υφίσταται αντιθετικά ως προς τους υπόλοιπους κρατούμενους και τους αγώνες τους στους οποίους άλλωστε ήμασταν και θα είμαστε αλληλέγγυοι.

Αλλά γιατί αποτελεί ένα κομβικό σημείο που επιχειρείτε να ποινικοποιηθεί και να εγκληματοποιηθεί η πολιτική δράση.

Κάθε νίκη σ’ αυτό το μέτωπο είναι και μια ήττα του κράτους.

Εν κατακλείδι:

Θα είμαστε παρόντες σε όλες τις μάχες που έρχονται.

Δεν αιτούμαστε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατούμενων.

Παρέμβαση του Δημήτρη Κουφοντίνα

Οι δικαστές, μόλις μπήκε, τον ρώτησαν: Είσαστε πολλοί;

Εκείνος έδειξε έξω από το παράθυρο το πλήθος.

Κι οι δικαστές φώναξαν:

Τι χρείαν έχομεν μαρτύρων;

Οι μέρες από τα γεννητούρια της Δράσης για την Ελευθερία μέχρι σήμερα που δίνει το πρώτο της επίσημο βηματάκι δεν ήταν πολλές.

Όμως έγιναν πολλά αυτόν τον λίγο καιρό. Πολλή ιστορία πύκνωσε μέσα σε λίγες μέρες.

Τα μαύρα σύννεφα που γέννησε η έκρηξη της συστηματικής κρίσης του καπιταλισμού σκέπασαν τον κόσμο, σωρεύτηκαν πάνω κι απ’ τον τόπο μας. Προμηνύουν μια καινούργια ιστορική εποχή βαρβαρότητας, ένα νέο Μεσαίωνα.

Με βαθιούς μετασχηματισμούς σε παγκόσμιο επίπεδο με δομικές αναδιαρθρώσεις. Για να τα περάσουν όμως αυτά χρειάζονται ένα τεράστιο όγκο αστυνομικής βίας, μαζί με την ανάλογη γκεμπελική προπαγάνδα, για να μουδιάσει το κοινωνικό σώμα, για να καθαρίσει το πεδίο από δυνάμεις που αντιστέκονται ή σκέφτονται να αντισταθούν.

Για να δράσει ανεμπόδιστα η καταστροφική οικονομική βία.

Το σύστημα έλαβε το μάθημα του Δεκέμβρη.

Γι’ αυτό η καταιγίδα της άγριας καταστολής, γι’ αυτό το αντιεξεγερσιακό σχέδιο.

Γι’ αυτό ξαμόλυσαν τ’ αγριόσκυλα στους δρόμους και τα τηλεοπτικά παράθυρα.

Γι’ αυτό ο χημικός πόλεμος, τα μπλόκα, οι προληπτικές προσαγωγές, οι έφοδοι στους χώρους όπου η αυτοοργάνωση ανασυνθέτει τους καινούργιους κοινωνικούς ιστούς.

Γι’ αυτό το δόγμα της μηδενικής ανοχής, η εντολή «χτυπάτε στο ψαχνό», που έφερε την πισώπλατη δολοφονία του εργάτη στο Βύρωνα, του αξέχαστου συντρόφου μας στη Δάφνη.

Γι’ αυτό η τρομοκράτηση, η συκοφάντηση, το αλύπητο χτύπημα του αντιεξουσιαστικού και αναρχικού χώρου, η άθλια μεθόδευση να βάλουν σε ομηρία δεκάδες αγωνιστές, η στοχοποίηση όσων αντιστέκονται και πολεμούν.

Γι’ αυτό η αγωνία τους να υποτάξουν αυτό το μαχητικό και ανυπόταχτο κομμάτι του επαναστατικού κινήματος.

Γι’ αυτό οι προφυλακίσεις με γελοία στοιχεία, γι’ αυτό οι μαζικές προφυλακίσεις ως μέσο μαζικού φρονηματισμού.

Δεν είναι απλός αποπροσανατολισμοός, δεν είναι οι έξεις της παρασημοφορημένης εθελοδουλείας.

Είναι μια στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου για το μαζικό εκφοβισμό της κοινωνίας, των νέων πρώτα-πρώτα, για να μην κινητοποιούνται και να μην διεκδικούν.

Τον τελευταίο καιρό καινούργια ονόματα βάρυναν τις μέρες μας. Καινούργιες σκιές επισκέπτονται τις νύχτες μας.

Καινούργιοι σταθμοί στη γεωγραφία της αντίστασης, καινούργια σημάδια στο χάρτη της αξιοπρέπειας. Πλήθυνε ο τόπος του πολιτικού κρατούμενου. Σφίγγουμε τη γροθιά και χαιρετάμε τους αιχμαλώτους συντρόφους του αγώνα.

Ξαναπιάνουμε τις παλιές λέξεις μας: σύντροφος, αντίσταση, αλληλεγγύη.

Αυτές που πιάνουν στο στόμα τους, τις μαγαρίζουν, τις κρεμούν άδεια κελύφη, τσίγκινα στολίδια σε καθεστωτικά ενδύματα αυτοί που φοβούνται την εξέγερση, αυτοί που τρέμουν οτιδήποτε ταράζει τη μακαριότητα του κόσμου τους.

Τις ξαναπιάνουμε τρυφερά και αδυσώπητα, τις καθαρίζουμε προσεκτικά, τις αναβαπτίζουμε στη μνήμη και την ιστορία. Αντίδοτο ακριβό στη διάλυση, τον ατομικισμό, την κοινωνική απόγνωση.

Όραμα για την αυριανή κοινωνία της ανθρωπιάς και της ελευθερίας.

Κι αν έχουμε σημεία αναφοράς… Κι αν έχουμε ρίζες, μνήμη, ιστορία, παραδείγματα. Κι αν μας παραστέκουν σκιές αγωνιστών που φυλακίστηκαν, που μαρτύρησαν, που έπεσαν για το μεγαλύτερο ιδανικό όλων των εποχών: την ελευθερία.

Η κουβέντα μας σήμερα ξεκίνησε από τους Τουπαμάρος. Τους πρωτοσυνάντησα στα χρόνια της μεταπολίτευσης, τότε που οι ένοπλες εμπειρίες βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη.

Ανυπότακτα πνεύματα, ώριμα τέκνα της λαϊκής οργής, υποχρεωτικός καρπός της ιστορικής ανάπτυξης της ταξικής πάλης στη χώρα τους. Έψαξαν τους δικούς τους δρόμους, βρήκαν τις δικές τους μεθόδους, αμφισβητώντας μοντέλα και δόγματα.

Με εκείνες τις ευφυείς ενέργειες ένοπλης προπαγάνδας, την κοινωνική ευαισθησία, την οικονομία στη βία, το διαλεκτικό συνδυασμό του ένοπλου με τον μαζικό αγώνα, έδωσαν συγχρονισμένα με τον λαό την απάντηση στις επιθέσεις της κυριαρχίας. Όπως ταίριαζε στην εποχή τους.

Τους συνάντησα χρόνια αργότερα στη φυλακή, εκεί όπου ο πολιτικός κρατούμενος αντιμετωπίζει ξανά άμεσα, υλικά, το δίλημμα με την υπαρξιακή διάσταση: υποταγή ή αντίσταση;

Οι Τούπας αφηγούνται απλά, φυσικά, δίχως παράπονα την αντίστασή τους.

Δεν ενέδωσαν. Δεν πρόδωσαν τον εαυτός τους, δεν πρόδωσαν τα πιστεύω τους.

Μπροστά στην πιο άγρια σωματική και ψυχολογική βία, άντεξαν, δεν έσπασαν. Δεν επιβίωσαν απλώς, αλλά κατάφεραν να επιζήσουν ακέραιοι. Τη διαφορά ανάμεσα στις δύο αυτές καταστάσεις τη δίνει η προσωπική αξιοπρέπεια.

Αυτή η στάση ζωής είναι η περηφάνια μας. Τα ήθη και πολιτικά αποτελέσματα της στάσης ζωής τους έχουν ήδη προσμετρηθεί στην ιστορία.

Στην ιστορία και στη συλλογική μνήμη των λαών όλου του κόσμου όπου η έννοια του πολιτικού κρατούμενου, του αιχμαλώτου του αγώνα έχει ένα ιδιαίτερο βάρος.

Στη χώρα μας ειδικά, όπου ο κοινωνικός πόλεμος γνώρισε οξύνσεις, με την τελευταία επανάσταση (εμφύλιο του 46-49)

στην Ευρώπη, τη δικτατορία, τους δυναμικούς αγώνες που γέμισαν τις φυλακές και τα ξερονήσια.

Οι ιστορικές αναφορές μας, οι ιστορικοί τόποι της αντίστασης.

Δεν λησμονούμε το παρελθόν, το βιωμένο ως μνήμη, τις αγωνιστικές παραδόσεις. Επανεπεξεργαζόμαστε τη μνήμη για να αδράξουμε το μέλλον, να προχωρήσουμε μπροστά αφήνοντας πίσω όσα μας βαραίνουν.

Σήμερα κρατούν αιχμάλωτο, μας απόσπασαν, ένα κομμάτι του κινήματός μας. Αύριο, όσο η αντίσταση απλώνεται, όσο σπάει τα όρια μιας ολοένα συρρικνούμενης αστικής νομιμότητας, θα ξανακούσουμε για τον Ελαιώνα, τα Τρίκαλα, την Κόρινθο, τον Κορυδαλλό.

Ή για τον Βόλο, το Δομοκό, τον Αυλώνα.

Στη φυλακή βρίσκονται σύντροφοι του αγώνα, πολιτικά διωκόμενοι, πολιτικοί κρατούμενοι. Εμείς δεν τους ξεχωρίζουμε σε κατηγορίες.

Ο καθένας τους έχει την ιδιαίτερη πολιτική και ιδεολογική του ταυτότητα, την οποία διεκδικεί και υπερασπίζει.

‘Όπως και τη δική του ταυτότητα έχει ο καθένας μας εδώ, σ’ αυτή την αίθουσα.

Έτσι είναι, έτσι γινόταν πάντα και έτσι πρέπει να γίνεται, για να κάνουμε τη σύνθεση, ώστε μέσα απ’ τη ζύμωση και τη διάδραση να περάσουμε ενωτικά, συντονισμένα, στη Δράση για την Ελευθερία. Και να σηκώσουμε δυνατά το όπλο της αλληλεγγύης.

Κλείνοντας, θα χαιρετίσω τη σημερινή μας συνάντηση με τους παλιούς στίχους που ένας νέος πολιτικός κρατούμενος μου έκανε την τιμή να μου στείλει.

Τη νύχτα μπήκε στο κελί ένας άνθρωπος
πούχε χάσει το πρόσωπό του

Τον ρώτησε που είχε κρυμμένα τα όπλα
κι εκείνος έβαλε το χέρι πάνω στην καρδιά του.

Τον χτύπησε.
Ύστερα μπήκε κι άλλος, πούχε χάσει κι αυτός το πρόσωπό του.
Τον χτύπησε κι αυτός.
Κι οι άνθρωποι πούχαν χάσει το πρόσωπό τους ήταν πολλοί.
Και ξημέρωσε.
Και βράδιασε – μέρες σαράντα.
Κι ήρθαν στιγμές που φοβήθηκε πως θάχανε το λογικό του.
Τον έσωσε μια αράχνη:
ακούραστη κι υπομονετική ύφαινε τον ιστό της.
Κάθε μέρα της το χάλαγαν
Κάθε μέρα τον ξανάρχιζε

Πάλι της τον χάλαγαν
Πάλι τον ξανάρχιζε.
Κάθε μέρα.
Εις τους αιώνας των αιώνων!


Advertisements

Ενέργειες

Πληροφορίες




Αρέσει σε %d bloggers: